31/12/2007

Antes de que termine el 2007

¿BALDÓN ETERNO?



21 de diciembre, 2007



Canto la pampa

réproba tierra

La venganza canto, hija del dolor.



Canto el lamento

de los que arrastran

clamores de justicia

temores de soledad.



En larguísimo rosario

cuenta a cuenta

vamos desgranando años cien.



En el intento

se nos fue el siglo

que llorara Discépolo.

Toda la historia del siglo XX

proféticamente dibujada

en tarde gris de la vergüenza.

Todo ese siglo

"problemático y febril"



Cuánto llanto encendido,

cuánto penar,

cuántas cadenas.

Mirada al infinito

desde el fondo de la carreta

camina, exhausta

alma encendida en penares.



Han crecido algunas flores ya, es cierto,

y las garumas alimentan

tiernamente a sus crías...

Porque el tiempo es fértil como

nuestro pecho

y cada lágrima hija es

de la seca tierra.



Ellos, sin embargo,

son siempre los mismos.

Los de explicaciones hoscas, huecas.

Con asépticas caras afeitadas

enfrentan la cámara

mientras bordan cuidadosamente

su declaración.

Ellos, siguen siempre

los mismos.



Celebran,

tal vez conmemoran,

las fechas importantes.

Tradiciones que

no deben descuidarse.



La sonrisa levemente torcida,

el discurso público

la tijera, la cinta,

el perfil.



Persisten, farándulas varias,

micrófonos, pantallas

recrean los hechos...

irrespetan mis fantasmas

irrespetan

mis fantasmas...



La pampa canto

y la pampa espera

acentos nuevos, voces

rotundas

de dignidad.



Voces que apaguen rumor

contenido

de rojo seco

sobre harapos leves.



Qué de esperanza en este siglo nuevo,

cuánta arena, cuánta soledad, acaso

una tenue luz...



Clarinada de los derechos

......

¿dónde?











Cecilia Castillo

Sociedad de Escritores de Tarapacá

(SETA- Iquique)

2007


Posted by cecilia castillo at 02:37:27 | Permanent Link | Comments (2) |

29/12/2007

Así no se disfruta

No, no se puede.

A propósito de mall, me encontré en La Feria del Disco, con una tentadora oferta. Compras tres libros (o discos) y te dan el cuarto gratis. Para el cuarto gratis, me atreví con un prolífico autor con el que nunca me había aventurado: Arturo Pérez Reverte. El título: Cabo Trafalgar.

¿No será este el equivalente español de Patrick O´Brian? me pregunté inocentemente. Pues, parece que no. Aunque ágil, ameno y documentado, me resultó muy difícil tragar siquiera algunas páginas por el calibre y número de obsenidades y términos escatológicos que abundan en el libro.

Parecerá extraño este comentario en alguien a quien ustedes han escuchado decir "hueón" o sus equivalentes varias veces en un día. Bueno, aun así. Esto es otra cosa: no es que me ofenda ni me escandalice. Es que no me deja disfrutar de la lectura. Y yo no soy de quienes leen "para aprender" o "para informarse". No, yo leo porque soy viciosa de la lectura y los libros son para mi una fuente de placer. Desgraciadamente, el lenguaje es parte importantísima en ese proceso. Si no, es como escuchar a Roberto Bravo  en un piano desafinado. O a Yehudi Menuhin en un violín con una cuerda menos.

Traté, me esforcé, lo juro. No pude....

Posted by cecilia castillo at 00:56:06 | Permanent Link | Comments (1) |

26/12/2007

Del oro y el moro...en un lugar injustamente disvalorado

Tengo amigos que abominan de los Mall. Arriscan la nariz cuando les digo que mi mall, el de Iquique, es diferente a todos los demás. No me lo creen, pero debo disentir y seguir haciendo uso de ese espacio fresco cuando afuera hace calor, tibio cuando afuera hace frío. Donde se puede comprar carne, queso y pan. Donde puedes leer entero el Mercurio en domingo extendiendo las hojas sobre una cómoda mesa mientras te bebes un café junto a los jóvenes conectados a Internet en sus laptops.

Además hay una multitienda que a veces olvida su primaria vocación y vende libros. Y a veces también los rebaja de precio, los liquida. Y entonces cuando por fin llega tu tiempo de vacaciones, hay un stock de libros no leídos en el estante de tu pieza. Y puedes sobarte las manos sabiendo que no tendrás que gastar nada para disfrutar de este veraniego tiempo libre. Porque vas a poder partir a la playa con tu silla y el libro, (por ejemplo este que tengo a mano: Coloquio del Oro y el Moro de Virginia Vidal y Armando Uribe) a decir “esto es vida”. Y para variar uno de esos días, terminar de leerlo a la caída de la tarde, mientras esperas a una amiga para tomar un café… en el mall.

Posted by cecilia castillo at 03:10:21 | Permanent Link | Comments (0) |

Hace tiempo que esperamos esta novela....y a Chile, no llega

El Gabinete de las Maravillas, de Alfonso Mateo-Sagasta: unha novela negra sobre freaks

Marzo 9th, 2007 · Esperando pola túa opinión


Sempre me intrigaron estes ‘cadros de cadros’ que debuxou David Teniers sobre as propiedades do Arquiduque Leopoldo dos Países Baixos. O que me chamaba especialmente a atención era a paixón dese coleccionismo da época barroca por amorear, por concentrar algo que non eran propiedades nin castelos. A arte convertiuse nun obxecto de consumo privado e mesmo íntimo, ou como alarde social. Do coleccionismo barroco atraíanme, especialmente, os gabinetes secretos: o arquiduque, ao igual que boa parte dos monarcas e aristócratas do momento, tiñan unha cámara máis pequena onde se concentraban os cadros máis eróticos, as Venus, as Danae e os Raptos de Sabinas. Nese afán da compilación, os potentados máis frikis concentraban nos seus gabinetes toda sorte de obxectos. A apertura das rutas do Novo Mundo permitiu que os coleccionistas se encheran de taxidermias, de disecados, de obxectos que avanzarían a posterior evolución da Historia Natural.

El Gabinete de las Maravillas é o segundo libro que o arqueólogo Alfonso Mateo-Sagasta lle dedica á súa saga de novela negra na que o detective é un buscavidas, gacetilleiro prexornalista e aspirante a fidalgo no Madrid do século XVII, Isidoro Montemayor. Da primeira, Ladrones de Tinta, xa temos falado por aquí. Nesta segunda, Isidoro Montemayor vive máis estabilizado, convertido en secretario-amante da Condesa de Cameros. O tío da Condesa, o Marqués de Hornacho, é o dono do Gabinete das Maravillas, unha sucesión de cámaras nas que o aristócrata acumula saber e obxectos extraños, na busca do coñecemento e na ansia de representar o universo, na tónica de febril coleccionismo que invadiu a algúns aristócratas deste século tan incómodo. O asasinato do arquiveiro do Marqués provoca que Isidoro Montemayor acabe por substituír ao Arquiveiro e se introduza, de cheo, na trama do seu asasinato. Estamos ante unha novela negra ambientada na Corte de Madrid do século XVII, nunha novela que non traslada reflexións morais, e na que o autor non se ve impelido a explicar España, salvando esa patoloxía que invade aos escritores cando abordan o Século de Ouro. Nesta novela negra hai acción, amoralidade, a facilidade das novelas negras por entrar en todos os estratos sociais. Pero hai algo diferente, tamén: esta historia vai de monstros, de freaks que buscan o seu propio destino de liberdade. Cando lin a primeira páxina, souben que El Gabinete de las Maravillas íame enganchar ata o final. Unhas poucas horas despois estaba finito.

Estamos ante unha novela excelentemente contada e sumamente aditiva.

 

(Tomado en préstamo de: http://www.manuelgago.org )

 


<!--[if gte vml 1]>

Posted by cecilia castillo at 02:31:39 | Permanent Link | Comments (3) |